Guadelupe

Vanuit San Gil trokken de meeste toeristen door naar de Caraïbische kust, voor een zon-zee-strand vakantie. De Nederlandse koppels waarmee we een aangename avond hadden na het raften deden dit ook. En als ze dat niet deden, dan werd het Bogota. De Caraïbische kust stond aanvankelijk ook op ons programma, met o.a. de trekking ‘El ciudad perdida’. Maar na enkele ervaringen met de hitte en muggen, en wetende dat het aan de Caraïbische kust nog 10 keer erger is, besloten we om onszelf dit niet aan te doen. Wij zijn daar niet voor gemaakt. Ik zou gewoon doodzweten. En als we dan toch de hitte en vochtigheid moeten opzoeken, dan liever in de Amazone.

Wij trekken dus zuidwaarts, richting Bogota maar met nog enkele tussenstopjes op het programma. Als eerste: Guadelupe! Dit piepkleine landbouwdorpje ligt ook off the beaten track. De meeste toeristen hebben er nog niet van gehoord, al staat het wel in de laatste editie van The Lonely Planet. Maar niet veel mensen vinden er hun weg naartoe. Het vergt immers ook wat tijd en moeite om er te geraken. Vanuit San Gil eerst twee uurtjes op de bus naar een dorpje Oiba, en daar dan wachten op een jeep die je naar Guadelupe kan voeren. En dat is niet altijd evident, want aangezien niet veel mensen naar Guadelupe gaan, zijn er ook maar enkele jeeps per dag.

Na een uurtje wachten in Oiba, kunnen we naar Guadelupe. Er is nog een Frans koppel die nieuwsgierig zijn naar Guadelupe. Zij zijn al een half jaar in Colombia en blijven hier nog een paar maanden. We gaan samen lunchen in het enige restaurant dat ’s middags open is in Guadelupe. Het is typische Colombiaans: rijst met platana en yuca en iets van vlees. Soms geven ze er ook nog bonen bij. Elke is ongezond en krijgt dit eten na bijna vier weken niet meer binnen. Mij lukt het nog net 🙂

Trekpleister van Guadelupe is een rivier die Las Gachas heet. Die heeft een rode kleur dankzij het gesteente waarover hij loopt. En door de zuurtegraad zijn er verschillende ‘potholes’ of ‘jacuzzi’s’ ontstaan. En soort kleine, diepe ronde badjes in de rivier, waarin je rustig kan baden. Ze hebben allen verschillende vormen. Een speciaal fenomeen. Vlakbij is er nog zo’n rivier, het kleine zusje, met een gele bodem. De jacuzzi’s zijn hier wel kleiner.

We bezoeken ze allebei, maar baden zit er niet echt in. Het is een droge periode in de regio, en er is weinig water in de rivier, waardoor de jacuzzi’s niet genoeg gevuld zijn en vol beestjes zitten. Er is te weinig stroming. Maar het blijft wel een mooi fenomeen voor het oog. De nabijgelegen waterval ‘La Gloria’ ziet er echter minder glorieus uit. Het is een pisstraaltje. Tja, het moet ook allemaal wat meezitten natuurlijk. Het blijft natuur, en geen subtropisch zwemparadijs in Center Parcs, waar alles er het hele jaar door hetzelfde uitziet.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

We overnachten in het hostel van Jose Navarro, de toerismepionier van Guadelupe. Hij heeft het dorp op de toeristische kaart gezet en Las Gachas onder de aandacht gebracht. Momenteel vinden de toeristen nog maar mondjesmaat de weg naar Guadelupe, maar ik vermoed dat het er binnen een aantal jaar een pak drukker zal zijn. Je ziet zo dat dit bij hoogwater een indrukwekkende plaats is. En de omgeving is sowieso prachtig.

Dankzij de tips van Jose komen we ook nog bij een oud koppeltje in de heuvels terecht. In hun tuin ligt een grot, en volgens José is het de moeite. Dus we lopen even bij hen langs. We worden bijna gelyncht door de honden, maar kunnen ze gelukkig bedaren. De vrouw des huizes komt ons tegemoet. Ze kent José en we mogen de grot bezoeken tegen een kleine vergoeding ( een halve euro per persoon). We moeten wel nog even wachten op haar man, want hij ging net iets eten. Geen probleem, we zitten daar rustig op hun terrasje in een prachtige tuin, in slurpend gezelschap van een schattig koppeltje. Langzaam werkt de man zijn snack naar binnen. De tijd lijkt geen vat te hebben op hen, en de tijd lijkt plots stil te staan. Het stoort helemaal niet, je voelt de rust. Ik drink ondertussen een koud biertje, want dat hebben ze wel liggen.
En dan is het tijd. De man staat op en gaat ons naar de grot begeleiden. Maar eerst ontmoeten we nog zijn papegaai, die echt kan spreken en lachten. ‘Hola mi amor!’, zegt hij, en hij begint te lachen. Hilariteit alom. De papegaai lijkt bovendien op Flip van Jommeke, en hij kan ook spreken, bovendien in beteros Spaansos als Flippos.

De man schuifelt verder, met wandelstok, van een steile helling. Gaat dit lukken? Straffe kerel! Hij moet zeker 80 jaar zijn maar de steile helling is niks voor hem. Enkel het laatste slibberige deel op de rotsen laat hij ons alleen gaan. En het is inderdaad een prachtige grot. We gaan even dieper in de grot, maar zien dat ze vol vleermuizen zit. We kunnen ons licht dus niet gebruiken. Beter niet verder gaan, want er beginnen er al een paar te vliegen. Een verborgen pareltje, net naast de moestuin van dit lieve koppel. Een mooie afsluiter van Guadelupe.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

We halen onze spullen opnieuw op bij de Jose en nemen de jeep terug naar Oiba. Twee dagen Guadelupe, ver van de toeristenstroom, toonde ons nog eens het echte plattelandsleven van Colombia. En nu op naar Villa De Leyva, één van de meest toeristische dorpjes van Colombia. Terug naar de andere kant…

En de volgende song is toepasselijk, dankzij de lyrics ‘why does the river not flow… why does the river turns red…’