Van de woestijn namen we een onverwacht luxueuze bus naar San Agustin. Hij was zo luxueus dat we er bijna een verkoudheid aan overhielden. Buiten 35 graden, binnen nauwelijks 15. En met de geblindeerde ramen leek het wel opnieuw de Belgische winter. Maar eens aangekomen in San Agustin (+- 1600m hoogte) was het weer een lekker vochtige 25 graden.
San Agustin is een voorbeeldig stadje, want de mensen gaan er enkel heen voor de beelden. En die beelden hebben ze voorbeeldig tentoongesteld op verschillende sites verspreid in de bergen rond San Agustin. En wat voor beelden zijn dat dan? Wel, dat weet eigenlijk niemand. Ze zouden dateren van het pre-hispanic tijdperk en sommige zelfs van voor de here Jezus zijn geboorte. Maar waarom die volkeren die beelden maakten, en wat ze betekenen, dat weet eigenlijk niemand. Zijn ze wel door mensen gemaakt? Het mysterie is compleet!
Maar voor beelden waarvan niemand weet wat ze betekenen, zijn er merkwaardig veel gidsen en infoborden aanwezig met verklaringen. Gokken dus, zoals het eigenlijk nog wel vaker het geval is bij geschiedenis. In alle geval, de site is UNESCO werelderfgoed, dus de beelden zijn belangrijk. En dan moet je wel gaan kijken natuurlijk. Ahja, hoe kunnen we anders, we zijn hier nu.
De parken waarin de beelden staan, barsten van de prachtige natuur. Alleen daarvoor al is het een bezoekje waard. Maar de beelden zijn nu zo geplaatst, onder een afdakje en vaak op een sokkel, dat het echt een museum lijkt. Je kan het niet vergelijken met iets zoals Angkor Wat waar alles nog wild in de jungle staat. Het is allemaal iets te clean en steriel. En als je één park gezien hebt en drie beelden, dan ken je het concept al een beetje. Er zijn wel een paar heel mooie beelden bij. Maar zoals gezegd, vooral veel prachtige natuur!
De eerste dag bezoeken we als voorbeeldige toeristen eerst het grootste beeldenpark. Maar na de middag gaan we op zwerftocht in de omgeving. Ik heb immers mijn wandel-GPS bij en zie een leuk wandelpad naar een uitkijkpunt. Alles rond San Agustin gaat wel steil op en neer, dus het wordt nog een stevige wandeling tot de mirador over de canyon van Rio Magdalena, de grootste rivier van Colombia. Een indrukwekkend zicht! Ja, de mirador heet niet zomaar Chakira, waarbij we denken aan nog meer Colombiaanse schoonheid…
Op de tweede dag wandelen we wat minder, want de 18km van de eerste dag hangen in de benen. Nog maar eens op jeeptour! Ditmaal in de bergen in de wijde omgeving en met een krakkemikkige jeep, die onze sympathieke gids tweemaal gezwind herstelt, in het midden van een steile bergweg. Wij mogen gerust in de jeep blijven, no problema. Als de handrem het maar niet begeeft, denk ik dan.
De tour bezoekt nog twee beeldenparken, een eerder noodzakelijk kwaad, maar er is wel eentje bij met een prachtig uitzicht over de vallei. Het hoogtepunt komt op het einde, letterlijk. We bezoeken immers enkele natuurwonderen, zoals een smalle canyon (estretcho) en twee hoge watervallen (saltos) waarvan eentje 400 m hoog en een andere waarbij de hoogtevrees op de proef wordt gesteld. Je kan immers naar een balkonnetje wandelen dat over de afgrond hangt met een mooi zicht op de waterval. Dat doe ik altijd schoorvoetend 🙂 De natuur maakt toch opnieuw meer indruk dan beelden die (vermoedelijk) door de mens gemaakt zijn (want misschien heeft ET er ook wel iets mee te maken).
Het leukste aan San Agustin was echter ons hostel. Het lag op een bergflank net buiten de stad, dus je moest telkens 20 minuten stappen. Maar de omgeving was zo beeldschoon, de kamer knus en het personeel gastvrij, we voelden ons er echt thuis. Elke avond gezellige babbels bij een biertje met een Baskse, een Gentse en een paar Zwitsers en Oostenrijkers. Dit blijft toch één van de fijnste ervaringen tijdens dergelijke reizen: het sociaal contact.
En afsluiten doen we uiteraard met Shakira, je weet wel, dat Colombiaans natuurwonder, dat hier dus ook een uitkijkpunt is.
7X7 en Colombia y Peru 