Filandia en Salento

Tijd om de drukte van Popayan achter ons te laten en opnieuw de natuur en het platteland in te trekken, naar de beroemde Zona Cafetera. Deze hooggelegen regio kreeg zijn bijnaam omdat hier geen coca maar koffiebonen gekweekt worden. Je kan hier dan ook nergens coca-cola drinken. De regio ligt tussen drie ‘kleine’ stadjes, die elk meer inwoners tellen dan Gent. In het hart van deze zone liggen twee pareltjes: het toeristische Salento en het goed bewaarde geheim dat Filandia heet. Alhoewel… Het is inderdaad veel rustiger in Filandia dan in Salento, maar van een geheim is geen sprake meer, of er heeft toch op zijn minst iemand zijn mond voorbij gepraat. Vermoedelijk een Hollander…

Beide stadjes zijn pittoresk en staan bekend voor de witte huisjes met kleurrijke deuren en luiken. Heel mooi als je in een straatje wandelt waar geen wagens geparkeerd staan. Ze hebben ook allebei een gezellig centraal plein waarrond alle actie plaats vindt. Handig!

De bus

We bereiken Filandia na een busrit van 6 uur tussen Popayan en Pereira. Het was een kleinere, oncomfortabele holderdebolderbus, en onze hoofdafdruk staat nog in het dak van de bus, maar çava. Een rit van 6 uur begint gemiddeld te worden voor ons. Drie uur is een korte rit, en 9 uur een lange. Voor nog langere ritten wordt het best een nachtbus.
Vanuit Pereira nog even een flitsend korte rit van 1 uur naar Filandia en we zijn er al.
Het is trouwens niet zo dat de afstanden altijd gigantisch zijn die we afleggen, maar al die steden liggen nu eenmaal in de bergen en soms is de weg weg of er nooit geweest. Wat hobbelrotsen in een aarden weg is ook een baan, nietwaar? De Koppenberg is er een spiegel tegen.

Filandia

Maar ik wijk af: Filandia dus. Mooi stadje in groene heuvels, ideaal om een finca (landgoed waar ze koffie maken) te bezoeken. En dat doen we dus niet. We komen aan op zondagavond en het is superdruk op het dorpsplein. De Colombianen gaan dan immers ook op weekend, en alle cafeetjes zitten vol, er worden volksdansen gedaan en je kan iets drinken of eten aan één van de kraampjes op het plein. En dat doen we dan ook. Ik geraak aan de praat met Diego, die een kraampje met koffie, nesquik, verse chips, kippeboutjes, en allerlei zoete brol uitbaat. Een vriendelijke man, en we leren bij over de watervallen in de buurt. Hij wil onze gids zijn, maar de wandeling is niet echt moeilijk, zeker niet met een wandel GPS, dus we doen het wel alleen.

Op onze nieuwste ontdekking, Maps.me, zien we ook alle wandelpaadjes, watervallen, enz. aangeduid. Ideaal. We vertrekken op maandag voor een wandeling in de regio, even twee watervalletjes bezoeken. Zo’n 20 km en 800 hoogtemeters later zit ons ommetje er al op. Maar het was de moeite! We stonden onderaan een dubbele waterval in een verborgen jungleparadijsje tussen de heuvels, helemaal alleen. We zagen twee aapjes in de bomen, een eekhoorn, felgekleurde vogels en veel te steile hellingen. De tweede waterval vonden we trouwens niet (maps.me staat nog niet volledig op punt) maar dat kon de pret niet bederven. Een prachtige dag was het, met weinig toeristen rondom ons. Gezellig.

Oh ja, en we hebben ook ongelooflijk lekker gegeten bij Helena Adentra. Iets duurder naar Colombiaanse normen, maar nog altijd goedkoop naar Belgische normen. En vooral een heel verrassend menu in een gezellig kader. We aten arepa’s met een overheerlijke tapenade (of zoiets), de Helenaballetjes (maïsballetjes gevuld met allerlei lekkers), kaaskroketjes zoals nooit tevoren en frietjes die als het ware beter waren dan de frieten in België. Ik zou al meteen teruggaan, het water loopt me opnieuw in de mond!
Om dit alles te compenseren zijn we de dag nadien gaan eten in het Colombiaanse frietkot: salchipapa’s fretten. Maar ik doe binnenkort nog wel eens een boekje open over de Colombiaanse keuken.

Voor aap

We wilden ook nog naar het natuurpark ‘Bremen’ gaan, op de andere heuvelflank, waar veel aapjes leven. We dachten dat met een tour vanuit zusterdorp Salento te doen, want hadden daar ondertussen al een hostel geboekt. Mispoes! We stonden in Salento voor aap, want toen we ons gingen informeren, kwam de aap uit de mouw: die tour kan je enkel vanuit Filandia doen. Ik heb dan zelf maar wat de aap uit gehangen voor Elke. We hebben die dag dan helemaal niks gedaan, want waren eigenlijk stikkapot van ons ommetje van de dag voordien. Enkel de steile trappen naar de mirador konden onze stramme benen nog aan. De volgende dag stond er immers alweer een fikse maar mooie wandeling voor de deur: Valle De Cocora! Niksen leek ons de perfecte voorbereiding.

Over Valle De Cocora zal Elke binnenkort wat meer vertellen, want dit was zo adembenemend mooi, dat ik hier met mijn gezever geen weg kan. En om af te sluiten met muziek gaan we nog eens de aap uithangen met een paar speciale gasten.