Desierto de la Tatacoa

Na 2 dagen in het veel te drukke Bogota, zetten we onze weg verder naar de Tatacoa woestijn. Het was meteen onze eerste kennismaking met de Colombiaanse bussen. De bus die ons naar Neiva bracht was veel luxueuzer dan we gedacht hadden. Veel ruimte, een bankje om onze benen op te leggen, een entertainmentsysteem (helaas enkel Spaanse films) en we kregen zelfs een drankje en een koek. Aangekomen in Neiva werden we meteen in een ander busje gedropt dat ons naar de woestijn zou brengen. De bus had duidelijk een goede airco, want eenmaal uit de bus werden we wat overvallen door de warmte. Het kleinere busje was uiteraard veel minder luxueus: geen airco en hoewel er slechts 9 stoelen waren, moesten er 11 mensen mee met de bus. Geen enkel probleem voor de buschauffeur: iemand op een krukje en iemand op de grond. Onderweg hield de politie ons tegen, en toen ze de deur opentrokken leken ze allerminst verbaasd over het tafereel dat ze zagen. Ze maakten er dan ook helemaal geen probleem van.

Eenmaal aangekomen in ‘alojimiento de los cactus’ kon het verschil met Bogota niet groter zijn: de rust kwam ons als het ware tegemoet! De reis kon echt beginnen!
Een groot domein met, zoals de naam al deed vermoeden, veel cactussen, hangmatten en een uitzicht op de woestijn. Arnout leerde al snel dat er daar meer dieren aanwezig waren dan de 1000 honden die we al gezien hadden. Terwijl hij een foto trok op zijn slippers, zag een schorpioen zijn kans schoon om in Arnout zijn slipper te kruipen! Gelukkig kwam hij er met de schrik vanaf, en we hebben daarna geen schorpioen meer gezien (of heeft Arnout maar gedaan alsof om een spannend verhaal te hebben? 😉 ).

’s Avonds brachten we een bezoek aan het observatorium op 500m van ons hostel. We kregen er een uitleg over de sterren die er te zien waren. Na de uitleg konden we door de telescopen kijken die opgesteld waren. We konden Mars, Sirius, de Pleiaden en 2 nevels zien: een gestorven ster en een nevel waar sterren geboren worden. Het was een open hemel, dus er was een indrukwekkend aantal sterren te zien!
Hoewel we in alle reisgidsen lazen dat het ’s avonds erg kon afkoelen, was de realiteit minder rooskleurig. We gingen een hete nacht tegemoet waarbij er van slapen helaas niet veel terecht was gekomen. Gelukkig hadden we ons muskietennet opgehangen, waardoor we van de muggen alvast geen last hadden. Dit was volgens de eigenaar echter helemaal niet nodig, volgens hem waren er geen muggen in de woestijn. Terwijl hij ons dit vertelde, hoorden en voelden we de muggen echter al rond onze oren vliegen. De eigenaar was duidelijk nogal optimistisch 🙂

Na een korte nacht vertrokken we samen met de gids en een Canadees koppel met de jeep naar de 2 woestijnen. De eerste woestijn was de rode woestijn. Deze woestijn was rood omwille van de mineralen die er in zaten (ijzeroxide). De gids gaf uitleg bij wat er te zien was, uiteraard enkel in het Spaans. Arnout werd ingeschakeld om alles in het Frans te vertalen voor de Canadezen. En zo kon ik het ook verstaan ;). Hierna reden we verder naar de grijze woestijn. Onderweg stopten we aan een uitkijkpunt waar de rotsen als het ware dieren vormden. Op één van de foto’s zie je de zeehond. Tot slot gingen we nog rond in de grijze woestijn. Hier vielen vooral de ‘spookjes’ op, deze zie je ook op de foto’s. Eindigen deden we met een verfrissende duik in het zwembad met natuurlijk opborrelend woestijnwater. Tegen de middag waren we terug in het hostel, net voor de zon volledig doorbrak. Daar waren we gelukkig van gespaard gebleven tijdens onze tour, want in de zon is het echt bakken! Het is dan ook een woestijn voor iets.
De rest van de dag vulden we met boekjes lezen, rusten in de hangmat, spelletjes spelen,… Dat hadden we wel verdiend 🙂

De volgende dag kwam de bus ons om 4u ’s ochtends ophalen. De woestijn was zeker de moeite waard, maar ik was er toch niet kwaad om om de hitte (al zeker tijdelijk) achter ons te laten!

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

•