Cañon del Rio Claro

Voor deze blogpost gaan we even terug in de tijd. Rio Claro werd onze voorlaatste stop in Colombia, voor we de Amazone introkken.

Cañon del Rio Claro is, zoals de naam al doet vermoeden, een natuurreservaat gelegen in een prachtige canyon tussen 2 bergflanken (cordièras) in. Je kan er wandelen, zwemmen, raften,…

Rio Claro is niet erg bekend bij toeristen, dus veel info was er niet over te vinden. Het natuurreservaat ligt op de baan tussen de twee grootste steden van Colombia, Bogotá en Medellin. Volgend Lonely Planet kon je er dus vanaf beide steden makkelijk geraken. In onze planning liet deze uitstap zich best inpassen vanuit Bogotá. Hier is Lonely Planet echter volledig mist in gegaan. We hebben vanuit Bogotá 8u op de bus gezeten tot in Doradal, van waaruit we de volgende ochtend een (korte) bus zouden nemen naar Rio Claro. Aan de busrit leek maar geen einde te komen! Dit terwijl je er vanuit Medellin slechts 2,5u over doet om er te geraken. Bedankt Lonely Planet, misschien toch iets realistischer zijn in jullie reisboek?

Er was ook goed nieuws, de volgende ochtend bood de eigenaar van het hostel ons een rit naar Rio Claro aan, waardoor we die busrit toch al konden schrappen. Met de autorit waren we er echter nog niet. De auto bracht ons naar de ingang van het park waar we ons moesten registreren. Van daar was het een half uur stappen naar het centrale plein waar het activiteitencentrum, restaurant,… was. Nadat we onze sleutel hier hadden opgehaald, was het nogmaals een half uur stappen om onze kamer te bereiken. Een uur stappen valt nog mee zou je zeggen, en ik de meeste omstandigheden is dat ook zo. Maar met een zware rugzak en bij tropisch en vochtig weer (het is laagland voor iets) was dit een ware uitdaging. Badend in het zweet kwamen we uiteindelijk toe op onze kamer. We hadden maar 1 doel voor ogen: zo snel mogelijk in het water springen! En of dat deugd deed.

Na een heerlijke maaltijd (NOT, kip met rijst en rauwe groenten, uiteraard) stond onze cavingactiviteit gepland. Na een warme wandeling door prachtige natuur kwamen we aan bij de ingang van de grot. Door deze grot zouden we ons een weg banen richting 1 van de strandjes. De gids had maar 1 belangrijke boodschap: probeer geen water uit de grot binnen te nemen, want hier zit stront in van vleermuizen. Dit leek ons nu kun niet zo’n uitdaging, niet van het water drinken. In realiteit was dit echter wel degelijk een uitdaging. Waar we in het begin stapten op het droge, nadien in wat plassen, nog wat later in beekjes tot aan onze middel bestond op het einde het pad door de grot grotendeels uit ‘plassen’ water waar je in moest springen, en waar je niet kon staan. Je zag de kaka echt drijven in het water en liggen op de stenen waar je je moest aan vasthouden. We hielden maar 1 ding voor ogen bij het springen: hoofd boven water proberen houden! We hoorden de vleermuizen ook heel veel lawaai maken in de grot. Hoewel het best een spannende en uitdagende grottentocht was (niet bepaald zoals ik me ze herinner uit de Ardennen) zorgde al die vleermuiskak er toch voor dat we blij waren als de uitgang van de grot in zicht kwam en we ons konden afspoelen in het water 🙂 Achteraf bleek dat het geluid afkomstig was van vogels die in de grot zaten en niet van vleermuizen, net als de kak ook (voor een deel) door diezelfde vogels geproduceerd was. Niet dat dat voor ons enig verschil maakte, het bleef een even vieze gedachte 😉

Na het avondeten (rarara wat zouden we hebben gegeten) bleven we nog wat naar de sterren en de vuurvliegjes kijken, nadien gingen we naar bed. Onze kamer was langs 1 kant volledig open, zodat we vanop het terras dieren zouden kunnen spotten. Dit betekende echter ook dat de dieren vrije toegang hadden tot onze kamer, ook ’s nachts. En zo geschiedde. ’s Nachts werd ik wakker en hoorde ik een hele tijd een geluid. We lagen onder een muskietennet, dus ik was er gerust in dat welk dier ik ook hoorde, ons geen kwaad kon doen. Toen ik het dier echter vlak naast mij hoorde, schrok ik zo hard dat il Arnout had wakker gemaakt. We gingen op zoek naar onze bezoeker. Arnout dacht dat het een gekko moest zijn, die hadden we ’s Avonds namelijk ook al op bezoek gekregen. De realiteit was echter minder tropisch, het was een muis die ik gehoord had. En zelfs niet 1 muis, maar een heel gezin muizen. En ook geen muis zoals je ze bij ons ziet, maar best grote muizen! Ze vonden het blijkbaar heel leuk op onze kamer, want zijn daar hele tijd gebleven. De volgende ochtend werd duidelijk waarom ze gebleven waren. Een zakje van Arnout zijn rugzak was helemaal opengeknaagd omdat er iets inzat dat hen duidelijk aansprak, namelijk een papiertje van een koek met wellicht nog wat kruimels in. Dat moet gesmaakt hebben 😉

De volgende dag stond ons opnieuw dezelfde lange busrit te wachten naar Bogotá, van waaruit we de volgende dag naar Leticia zouden vliegen. Dat werd dus op tijd vertrekken. Maar niet voordat we nog een kleine activiteit hadden gedaan: tubing. Aan het acticiteitencentrum konden we een reuzebinnenband (van vrachtwagen of tractor vermoed ik) lenen waarmee je op de rivier kon drijven. Na een uurtje wandelen naar het einde van de canyon gingen we met onze band stroomafwaarts richting acriviteitencentrum. Het was zalig op het water, tussen de prachtige natuur en zonder al te veel volk in het water en in het park (want het was geen weekend meer). Hier en daar waren ook stroomversnelling, waardoor er toch ook wat uitdaging aan de tocht zat, want je moest je toch goed concentreren om geen stenen te raken onder of achter je en om nier uit de band te vliegen. Een mooie afsluiter van 2 ontspannende dagen!

Aangezien de meeste activiteiten zich in het water hebben afgespeeld, en aangezien we altijd een hele eind moesten stappen naar onze kamer, hebben we helaas amper foto’s van deze locatie. Wie benieuwd is naar hoe mooi het hier was zal dus zelf eens moeten komen kijken 😉